محیط زیسـت مانـدگار

چَن شُوه واز دلِ لامصب مو

هی دَرَه یکسره بَنَه مگیرَه

ورمگوم حرف حساب تا چیشِنه

که همش در غم و غصه اسیره

****

نکنه شیطون بلای شیَه او

واز هوستای دگه بَه سر دره

فِک کنم خِستَه به زِر سرو یَکِ

که چَنی چَش خُور به لِنگ دَر دَرَه

****

گاه وختا خدیو حرف مزنُم

مبینم هوشو به جای دگه نه

اختلاتُم که خدیو مکُنی

هی دره نله و فریاد مکنه

****

عشقی بد درده هستک یره هو

ادمار بد جوره داغن مکنه

اجشم یک روزه خُشِ ندرن

اونار هي بِ سر و سامُن مَكُنَه

****

دگه او دُم به تلِه تا نمته

بخیال باش و دگه زری نکو

خربزه اوَه به فکر نونِ باش

برا اصلا دگه دلداری نکو